دیشب یک نفر بسیار شبیه ما ایرانیها در مهمانی دیدم. کم مانده بود که با او فارسی صحبت کنم اما وقتی دیدم دیگر فارسی زبانان با او انگلیسی حرف می زنند من نیز زبان به فارسی نگشودم. شباهتش به ما به نوعی لذت بخش بود. ایرانی تنهاترین ملیتی است که تا کنون دیده ام. عربها از شمال افریقا تا خاور میانه با هم متحدند. سیاه پوستهای افریقا و امریکا با هم. یهودیها از آرژانتین تا لبنان با همند. حتی ترکها هم با اروپاییها هستند. همینکه دیدم چهره یک غیر ایرانی شبیه ماست کمی از احساس تنهایی ملی دور شدم. بر کنجکاویم غلبه نکردم و از او ملیتش را پرسیدم. عراقی بود! از اینکه کشورش در اشغال امریکا بود راضی بود. تا صحبت کشته های جنگ شد گفت در این جنگ دو هزار نفر کشته شدند ولی صدام در یک روز سه هزار تن را کشت!

من جوانی دیدم
که عراقی بودش
و چه از حمله ی بوش
خوش و راضی بودش