روزگاری شبکه جهانی فقط مهمترین راه ارتباط مصنوعی من با دنیای خارج بود. امروز تنها راه ارتباط مصنوعی من با دنیای خارج است. اگر زمانی تند و تند کانالهای تلویزیون را عوض می کردم و هیچکدام را درست نگاه نمی کردم حالا تند و تند به صفحه های شبکه جهانی سر می زنم و به سرعت از لینک های آنها وارد صفحه های دیگر می شوم. بی هدف! روی زنجیر بی انتهای وبلاگها حرکت می کنم و عاقبت جز کسالت چیزی نصیبم نمی شود. امروز از وبلاگ محمد (روی جاده) به وبلاگ هومن مسگری (مسی)رسیدم. پس از آن به وبلاگ دبیرستان علامه حلی، وبلاگ یک دبیر فیزیک ، وبلاگی در مورد زیست، موجودات فضایی و عاقبت وبلاگی در مورد سینمای هند رسیدم!
ما را چه شود؟