خبر زلزله را در سایت یاهو خواندیم. به اخبار یاهو زیاد توجه نمی کنیم اما این بار اتفاقا" چند ساعت بعد از حادثه خبر را خواندیم. آمار کشته شدگان را از پدرم و هرکس که در ایران بود و به هر صورت با آو در تماس بودم پرسیدم اما چیزی دستگیرم نشد. اعداد خیلی متفاوتند و قضاوت سخت است.
یک کنسرت ایرانی رفتم و در آنجا یک خانم خبرنگار هم در مورد زلزله از ما سوالاتی کرد. سوال اول همیشه این است: کدامیک شما را بیشتر متاسر می کند؟ کشته شدگان زلزله یا ویران شدن ارگ بم؟ زاوش دوست من جمله خوبی به خبرنگار گفت: متاسفانه نمی توان طبیعت را به خاطر زلزله سرزنش کرد.
در پایان کنسرت به احترام کشته شدگان یک دقیقه سکوت کردیم که به هر چیز شبیه بود مگر یک دقیقه سکوت.هم بیش از یک دقیقه طول کشید و هم عده ی کمی از ایرانیها گهگاه با صدای بلند شعاری کوتاه می دادند. خیلی کوتاه؛ شاید فقط کلمه ی ایران بود.
از ایرانیهای مقیم مونتریال هم خواستند که کمکهای نقدیشان را به فروشگاه های ایرانی بدهند تا به ایران فرستاده شود.
ما که تلویزیون نداریم. رادیوی رضا هم اف ام است. از اخبار دقیق بی خبریم و نمی دانیم نحوه کمک رسانی چگونه بوده است. تنها چیزهایی که می دانیم از دوستان شنیده ایم. می گویند در کمک رسانی کوتاهی شده است. از این راه دور جز احساس تاسف چه می توان کرد؟
پ.ن: زاوش و بابک را بعد از 8 سال دیدم. بابک در واترلو درس می خواند و زاوش در تورونتو. برای تعطیلات سال نوی مسیحی پیش ما آمده اند.