دوستی به من گفت: تو بیشتر از اینکه در وبلاگت چیزی بنویسی شکل آن را عوض می کنی.
جواب من: در اینجا خاطرات روزانه ام را نمی نویسم. به این روی نوشتنی کمتر دارم. فکر هم نمی کنم هر نوشتنی، خواندنی باشد.
جوابم هم به نوشته های دیگران هرچند مفصل باشد در نظرخواهی خودشان است. چه، کسی که اینجا را می خواند ممکن است آنجا را نخوانده باشد. جز آن از دوباره کاری هم بیزارم.
گذشته از همه اینها شاید من بیشتر نقاش وبلاگم تا نویسنده. نقاشها اگر کاغذ کمتر مصرف می کنند در عوض رنگ روی رنگ می گذارند و کاغذ را سفید به حال خود رها نمی کنند.