دو دوست قدیمی من بعد از سالها پیشم آمدند. بابک از واترلو و زاوش از تورونتو.
چهره هاشان ققط کمی تغییر کرده است. کاملا" بزرگسال شده اند. شاید بیشتر از من. به سختی می توانی در آمریکای شمالی زندگی کنی و بزرگ نشوی.
چقدر حرف زدیم. چقدر چیز از آنها یاد گرفتم. چقدر می توان یاد گرفت.

هفت هشت سال پیش از ایران رفتند و تا چند روز پیش فقط گاهگاه با بابک چت می کردم. حالا که پیش هم بودیم هرچه از گذشته داشتیم مرور کردیم. خاطراتی از من داشتند که خودم یادم نبود و خاطراتی از آنها داشتم که خودشان بی خبر بودند.

خیلی خوش گذراندیم. خیلی تجربه کردیم. مرزها را شکستیم. با طلوع آفتاب خوابیدیم و با غروب بیدار شدیم.