پنجره تاریک سوی آسمان
شوق پرواز پرنده هم نمی بینی در آن
چارچوب بی خیال بی نفس کافی نبود؟
اینهمه برج بزرگ سنگ و شیشه اینهمه دیو ژیان؟
از زمین سرد و تاریک جدید شهر ما
تا به افلاک ندیده رسته اند چون نی ستان
آسمان سابق آبی و صاف پر هوا
پشت میله، بی پرنده، بی نسیم
تو نمی بینی دگر حتی کلاغی روی سیم
آبی بی انتهای بی ریای پشت ابر
قصه شد دیگر فراموشش نکن
رنگ آبی بعد ازاین خاکستری است
حکم تقصیرش نویسی پای جبر

آیدین - زمستان هشتاد و یک