|
|
زبانت را به دندانت بگیر آیدین
غم و غرغر بس است از دین و هر آیین
تو را جان رفیقانت تمامش کن
بس است این گرد و خاک از زین بیا پایین
چرا روی زبانت اینهمه زخم است
چرا ابروی تو در هم
و تنها رسم پیشانی تو اخم است؟
بیا تلخی نکن با ما
خم ابرو زمانش نیست
زبان سرخی نکن با ما
که می خواهد سخنهای سیاهت را؟
که می خواهد غم و افسوس و آهت را؟
که می خواهد نمک آب نگاهت را؟
و یا پوشیدن ابر سیاهی روی ماهت را؟
بیا حرف گل و بلبل بگو مردک
و یا از ماست آمل بگو مردک
برای مردمان از سیری و چاقی
لمیدن زیر خورشید و
نفس در این هوای شل بگو مردک
بیا تلخی نکن با ما
سر سبزت دهی بر باد
زبان سرخی نکن با ما
بیا با ما نکن بازی
بس است دیگر کنایت ها و طنازی
زبانت را به دندانت بگیر آیدین
مرا کشتی
تو را نفرین، تو را نفرین!
آیدین - زمستان هشتاد و دو - مونتریال
|
|